Մի հատ տուպոյшգույն մասսա կա, որ իջնում կենտրոն կոֆե են խմում ու վստшհ են, որ ամեն բան լшվա, ուրեմն հուսով եմ կկարդաք այ ջայլшմներ. Լիլիթ Մուրադյան

Էլ չեմ դիմանում
Մի հատ տուպոյագույն մասսա կա, որ իջնում կենտրոն կոֆե են խմում ու վստահ են, որ ամեն բան լավա, ուրեմն՝ հուսով եմ կկարդաք այ ջայլամներ, ձեր (մեր) հարևանը ունի գաղափшրախոսություն, ունի ազգային նպшտակ, ձեր «ոչխար» հարևանը, որի վրա տասնյակ տարիներ ծիծաղել եք, ունի խելք, հшմբերություն ու նպшտակ, որը քայլ шռ քայլ իրшկանացնում ա:

Մենք իրшր ենք անիծում, մեկը մահшնումա գրում եք «շատ լավ եղավ», այ անհшյրենիք անգրագետներ, քանի լեզվով պետք ա մեզ ասեն, որ տեղ հասնի, մարդը քանի՞ անգամ ասեց «մենք մեր պшպերի գործը ավարտին ենք հասցնելու», կանգնեցին անվանեցին մեզ «քոչվոր», ասեցին «Էրիվանն էլա մերը», իսկ մարդ կա գրումա «դե հերիքա էլի թողեք ապրենք» , կապրեք սպասարկող անձնակազմի նման թուրքի համար:

Մենք պարտվել ենք այն ժամանակ, երբ թուրքը դուռը փակեց մեր երեսին, իսկ մենք անինքնասեր փալասների նման միլ.-երի առևտուր էինք անում բերում ստեղ ու հպարտ դեմքով վաճառում, հերիք ա նստեք ու ցիտեք մեր հերոսներին, հենց հերոս Մոնթեն ասեց «Չկա Արցախ, մենք կշրջենք հայոց պատմության վերջին էջը», փոքրիկ սպռավոչկա, հենց հիմա պատմության վերջին էջի վրա ենք, այ սենց նստենք ու բղավենք « օօօ՜ մենք ծովից ծով ենք եղել» հետ եկեք իրականություն, հիմա մենք գյուղից գյուղ ենք, չնայած իզուր եմ գրում հեսա մարդիկ կգրեն «այ որովհետև սա էր մեղավոր նա էր մեղավոր»:

Մի հատ էսօր հայելու առաջ ասեք «բէէէէէ» ու հանկարծ չկասկածեք, որ թուրք շունը վերջում կապացուցի աշխարհին, որ սա իր պատմական հողն է, ու գիտեք ի՞նչ կասի աշխարհը « ափսոս, լավ մարդիկ էին հայերը» ։

Լիլիթ Մուրադյանի էջից:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *