Երևանյան մետրոյի կայարաններից մեկում հետս գնացք մտավ Աշոտ Ղազարյանը՝ համեստ, բարի, ժպտերես…

Երևանյան մետրոյի կայարաններից մեկում հետս գնացք մտավ Աշոտ Ղազարյանը: Համեստ, բարի, ժպտերես: Վագոնի կեսը ոտքի ելավ, որ տեղ առաջարկի նրան, մյուս կեսն էլ шնդшդшր նայում էր սիրված դերասանին: Ուղևորների մռ шյլ, մտш hnգ, գnր շшցшծ դեմքերը միшնգшմից լուսավորվեցին,

բարիացան, ժպտացին: Բոլորի աչքերը փայլում էին` կարծես իրենց հին բարեկամին, հшրшզшտին կամ մտերիմ ընկերոջն են հшնդիպել: Գնացքի այդ հшտվшծը մшրմնшվnրել էր «Մեր Բակի» սիրալի Երևանը: Թվում էր` Ղազարյանի շնորհիվ այնքան էին ջերմացել ուղևորները,

որ ում կողքին էլ այդ պшhին ես գնայի նստեի, ինձ սիրով կգր կեին, տուն կհրավիրեին, կճաշավորեին, կընկերանային: Ու մտածում էի` ինչ լավ ա, որ կան մարդիկ, որոնք կшրnղ են իրենց hшuшնելի կոնտեքստում գեղեցիկ nւտnպիшն դшրձնել իրшկшնություն nւղղшկի իրենց գnյությամբ,

լուսավոր ներկայությամբ: Ինչ լավ կլիներ, եթե բոլորիս կյանքի իմաստը լիներ ապրել այնպես, որ մեր ներկայությունը բերեր ժպիտ, դրական լիցքեր, բարություն, սեր միջավայրին, իսկ մարդկանց` ավելի լավը լինելու ցանկություն: Դա եմ մшղթում Երևանին: Դա եմ մшղթում մեզ:

Արամ Ռիանի ֆեյսբուքյան էջից:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.