Պատասխանեմ` «ինչու՞ մինչ օրս չենք վերադառնում» հարցին, քանի որ… Մերօրյա հերոս Միքայել Միքայելյանի գրառումը

{"subsource":"done_button","uid":"49E6EA57-067B-4BD1-9505-A11F6D05721C_1605504725422","source":"other","origin":"unknown","source_sid":"49E6EA57-067B-4BD1-9505-A11F6D05721C_1605504736089"}

Միքայել Միքայելյանը գրում է. Պատասխանեմ` «ինչու՞ մինչ օրս չենք վերադառնում» հարցին.
Երևի նկարից պարզ երևում է, թե ինչ ենք անում։ Այո՛, փշ ալար ենք բարձում։ Այն փշ ալարը, որով պետք է գծվի Հայաստանի և Արցախի սահմանը, այն փշ ալարը, որով իմ հայրենիքը կրկին պետք է մաս-նատվի։

Ամեն ձողը բարձելիս (մոտ 1000-ից ավել) մենք հասկանում էինք, որ ամեն մի ձողը մեր ժողովրդի մեղքերից մեկն է, անարդարության ձողերից մեկն է։
Գիտե՞ք, թե ինչ դժվար է հայրենիքդ փշ ալարով առանձնացնելը, այն նույն փշ ալարով, որով Հայաստանը առաձնացված է իր արևմտյան կեսից։

Փ-շալարը տեղադրելիս, ուզում ենք հողի մյուս կողմում կանգնել, որպեսզի վերջին անգամ զգանք մեր հայրենիքի ջերմությունը։ Արդեն պատրաստի փ-շալարին նայում ենք այն աչքերով, որով ամեն օր մեր տան պատուհանից նայում ենք Արարատին։ Եվ այսքանից հետո, ցավով եմ տեսնում այն թու-յնն ու մա-ղձը, որ թափում եք միմյանց վրա։

Դուք լսել եք, որ հայրենի հող ենք կորցնում, մենք` տեսնում։ Հգ. Նկարը նկարելուց առաջ տղերքին համոզում ու խնդրում էի, որ ժպտան, ասեցի ժողովրդի համար ա, թող տեսնեն, որ անկախ ամեն ինչից մեր դուխը տեղն ա։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *