Դա վերջին զանգը եղավ… Արցախում զո հվшծ փոխգնդապետ Արման Դրմեյանի վերջին զանգը և իր 14-ամյա որդու հարգանքի արժանի քայլը

{"source_sid":"AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604868964921","subsource":"done_button","uid":"AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1604859670915","source":"other","origin":"unknown"}

Արցախում զո հվшծ 39 տարեկան փոխգնդապետ Արման Էդվարդի Դրմեյանը Շիրակի մարզի Կամո գյուղից էր, ամուսնացած է, ունի մեկ տղա ու մեկ դուստր: Արմանի հայրը 168.am-ի հետ զրույցի ընլացքում պատմեց, որ որդին դպրոցն ավարտելուց անմիջապես հետո Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազ մական համալսարան էր ընդունվել, ավարտելուց հետո ծառայության էր անցել Հայաստանի

Հանրապետությունում, իսկ 2019 թ.-ի ամռանն արդեն՝ Արցախի Հանրապետությունում: «Արմանս ծնվել է 1980թ.-ի դեկտեմբերի տասնյոթին, շատ աշխույժ և ընդունակ տղա էր, 1998 թ.-ին դպրոցը ավարտեց, դեռ 18 տարին չէր էլ լրացել, բարձր գնահատականներով ընդունվեց Վազգեն Սարգսյանի անվան ռшզ մш կան համալսարան, ինքը շատ լավ սովորող տղա էր, համալսարանն էլ շատ լավ,

պատվով, հարգանքով վերջացրեց, անցավ աշխատանքի Հայաստանի Հանրապետությունում, մի քանի զորամասում է ծառայել, իսկ նախորդ տարի ամռանը տեղափոխվեց Արցախի Հանրապետություն՝ Մարտակերտ: Ընտանիքով տեղափոխվեցին այնտեղ, ապրում էին վարձով, այնտեղ երեխաներն էին դպրոց գնում, Նարեկս 9-րդ դասարան է, Մերիս՝ 6-րդ»,- պատմում է Արմանի հայրը: Հոր նկարագրելով՝ Արմանը շատ բարի,

ընկերասեր, բարեկամասեր անձնավորություն էր, բայց ծառայության մեջ շատ խիստ ու պատասխանատու էր, վատը և կեղծիքը չէր հшն դուրժում, խի ստ զինվորական էր ու չափից դուրս հայրենասեր: Դեռ վաղ տարիքից էր որոշել, որ պիտի զինվորական լիներ. «Մենք էլ էինք ցանկանում, ինքն էլ, դե, հայրենիքի պшշտ պшնության գործը ամենավեհ գործերից մեկն է, մինչև վերջ էլ իր մոտ այդ պատկերացումն էր, ինքն իր գործը շատ էր սիրում: Ծառայության ժամանակ

իր տրամադրությունը միշտ բարձր է եղել, կյանքում բանակից ոչ մի բան չի ասել, ինչը գաղտնիք է, գաղտնիք է, բանակի գաղտնիքը նաև գաղտնիք է ծնողի համար, ինքն այդ կարգը լրիվ պահել է, մինչև վերջ»: Արմանի հայրը ասաց, որ սեպտեմբերի քսանյոթին, երբ լուրերով իմացել են, որ Արցախում պատ երազմ է սկսվել, գնացել են, որ հարսին Ու թոռներին Հայաստանի Հանրապետություն

բերեն: Հպարտությամբ նշեց, որ մինչև իրենք կհասնեին՝ մոտ հիսուն կիլոմետր ճանապարհը տասնչորս տարեկան թոռն է այնտեղից մեքենան վարել, մոր ու քրոջ հետ առաջ է շարժվել դեպի իրենց: «Զանգեցինք, երեխեքն նկուղում էին, մենք այստեղից գնացինք, այնտեղից էլ Նարեկս, մոր Ու քրոջ հետ, մեքենայով եկան մինչև Դրմբոն, հետո այնտեղից արդեն իրենց բերեցինք: Հայրն էր մեքենա վարել սովորեցրել, մենք,

դե, գալիս-գնում էինք… Ինչ ունեին՝ էդ ամենը մնացել է Մարտակերտում, Երկու մեքենա ուներ Արմանս, մեքենաներից մեկն էլ է այնտեղ մնացել, չենք իմանում՝ հիմա ինչ վիճակ է այնտեղ»: Վերջքն անգամ Արմանը զո հվելուց մի քանի ժամ առաջ է հեռախոսով խոսել ծնողների և ընտանիքի անդամների հետ։ «Արմանս վերջին անգամ Որդու՝ Նարեկիս ծննդյան օրն է զանգել՝ հոկտեմբերի

երկուսին, դա եղավ վերջին զանգը: Էլի բանակից, պшտ երщզմից, ոչ մի բան չասաց, միայն ասաց, որ լավ ենք, ու ծնունդն է շնորհավորել, այդքան բան: Դեպքը տեղի է ունեցել լույս երեքի գիշերը»,- պատմեց Արմանի հայրը: Արմանը սեպտեմբեր ամսին՝ պшտ երшզմից առաջ էր Հայաստանի Հանրապետություն եկել, ցանկանում էր Երևանում հիպոթեքով տուն գնել, բայց կիսատ մնաց: Արցախ

գնալուց մոտ մեկ շաբաթ անց պшտ երщզմը սկսվեց: Հոր խոսքով՝ տղայի զո հվելու մասին երկու տարբերակով են իրեն ներկայացրել, թե կոնկրետ որտեղ ու ինչ պայմաններում է դեպքը եղել, հստակ չգիտեն. «Մեկն այն է, որ իր հրամանատարական բունկերի վրա են հшր վшծ հասցրել, մյուսը՝ վիլիսի վրա են կր шկել, շուռ է եկել,

հետո դրել են շտապօգնության մեքենա, որ տանեն հիվանդանոց, սակայն շտապօգնության մեքենային էլ են հшր վшծել, մինչև հասցրել են վիրահш տության, չի դիմացել, մш հшցել է, շատ էին ասկոլկեքը…»: Արման Էդվարդի Դրմեյանի հու ղшրկшվորությունը կատարվել է հոկտեմբերի վեցին՝ Շիրակի գերե զմանատան ազատամшր տիկների պանթեոնում: Նոյեմբերի տասնմեկին լրանում է նրա մա հվան քառասուն օրը:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

You may have missed