Սա ևս մի հաղթանակ է, որը պետք է օղ դառնա յուրաքանչյուր թուրքի ականջին…Ինչպես է թուրք տղամարդը փախել աշխատանքից` իմանալով, որ կոլեգան հայուհի է

{"subsource":"done_button","uid":"49E6EA57-067B-4BD1-9505-A11F6D05721C_1604812939910","source":"editor","origin":"unknown","source_sid":"49E6EA57-067B-4BD1-9505-A11F6D05721C_1604812977379"}

Լիլի Շակրինը գրում է. Աշխատանքի վայրում մի թուրք աշխատող ունեինք, որին երևի 1-2 անգամ եմ տեսել ու նույնիսկ չգիտեի, որ թուրք է: Պատերազմից մեկ շաբաթ հետո, երբ աշխարհին հայտնի դարձավ Թուրքիայի անմիջական մասնակությունը մեր պատերազմին, թուրք տղամարդը հրաժարվել էր աշխատանքի գալ: Այսօր, իր որոշումից մեկ ամիս հետո նա ազատվեց աշխատանքից: Տնօրենի հարցին, թե ինչու՞ է առանց խորհրդակցելու նման որոշում կայացրել, տղամարդը պատասխանել է, որ վախենում է ինձանից…)
Մեջբերում եմ.

— Երբ նայում եմ այդ հայուհու աչքերին, ասես նրա աչքերից արյուն է թափվում ինձ վրա: Մեզանից մեկը պետք է հեռանա: Ես ընդունում եմ, որ մեր նախնիները հայերի դեմ ցեղաս պանության են կատարել, բայց չեմ ուզում, որ մեր ներկայիս սերունդը զո հ գնա նախնիների կատարած ոճրագ ործությանը և իր վրա վերցնի պատասխանատվությունը: Թուրք կառավարությունն ինքը պետք է պատասխանատվություն կրի, որպեսզի այս փաստը անդառնալի հետևանքն չունենա և նորից արյունոտ հետքեր չթողնի մեր ժողովրդների ու պատմության վրա:

Մենք, որպես քաղաքակիրթ մարդիկ, կարող ենք շարունակել աշխատել միասին, սակայն մեղքի զգացումն ինձ հանգիստ չի տալիս, ուստի հեռացողը կլինեմ ես: Երբևէ չեմ մտածել, որ հայի հետ աշխատելն այսքան ցավոտ ազդեցություն կունենա ինձ վրա, ես իսկապես ցավում եմ նախկինում կատարված ոճ րագործության համար և ներողություն եմ խնդրում հայերից:

Տնօրենը ուզեցավ լսել նաև իմ կարծիքը այս հարցի շուրջ, իսկ ես ցանկացա, որ ասելիքս լսելի լինի ոչ միայն նախկին «կոլեգայիս», այլ նաև մնացած թուրքերին: — Քանի դեռ ձեր վրայից չեք մաքրել հարյուրամյա վաղեմություն ունեցող արյան հետքերը, դուք ամեն անգամ հային հանդիպելիս, ձեզ արյան մեջ եք տեսնելու ու խուճապի մատնվեք: Դուք շատ լավ գիտեք թե ումից և ինչու եք վախենում, իզուր չի ասվում. «Գող, սիրտը դող»…

Դուք միշտ եք վախենալու հայից ու խուսափելու նրա հայացքից, քանի որ հայի աչքերում դուք ձեզ եք տեսնում, չէ որ ամեն մարդ դիմացինի մեջ տեսնում է այն, ինչն իր էության մեջ է… Եթե դուք հայի աչքերում, հավատքի փոխարեն արյուն եք տեսնում, դա նրանից է, որ ձեր մայրերի կաթի հետ աղոթքի փոխարեն արյուն է խառնվել: Հայի աչքերում, ձեր ձեռքերով է արյուն հայտնվել, և այդ արյունը ձեզ վրա է թափվելու այնքան ժամանակ, մինչև չարժանանաք Աստծո օրհնությանն ու գա զանից մարդու վերածվեք, մինչև ձեր արյունոտ ձեռքերը չսովորեն հայի պես խաչակնքվել, մինչև ձեր մայրերը գիշատ իչների փոխարեն մարդիկ չծնեն:

Ո՞վ չգիտի, որ թուրք մայրերից հրեշներ են ծնվում, իսկ հայ մայրերից ուժ ու հաղթանակ: Դուք շարունակեք զե նքեր արտադրել, որովհետև երբևէ չեք կարողանալու անվախ ու անզեն կանգնել հայի առաջ, իսկ հայ մայրերը շարունակելու են սեր ու աղոթքով որդիներ ծնել, որովհետև ի վերջո հաղթելու է սերը, հավատքի ուժը և ՀԱՅԸ… Հ.Գ. Սա ևս մի հաղթանակ է, որը պետք է օղ դառնա յուրաքանչյուր թուրքի ականջին, հաղթողը միշտ էլ հայն է լինելու, իսկ հաղթանակը ոչ միայն ֆիզիկապես, այլ նաև հոգեպես ու բարոյապես: Լիլի Շակրին

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *