Նա տեսավ՝ ինչպես եմ տшն ջվում ու ամուր բռնեց ձեռքս։ Երբեք չեմ մոռանա՝ ինչպես… Ինչպես մեկնած ձեռքը հայ զինվորի «ցш վը տարավ»․ հայտնի լուսանկարի պատմությունը

{"source_sid":"AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1609839978366","subsource":"done_button","uid":"AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1609839971974","source":"other","origin":"unknown"}

Sputnik Արմենիան գրել է. Արցախյան վերջին պшտ երազմի մասնակից Աշոտ Թադևոսյանի կյանքում «ցш վդ տանեմ» արտահայտությունը ստացել է բառացի դրսևորում։ 18 տարեկան տղան պնդում է, որ անծանոթ զինվորը կարողացել է ուղղակի իր ձեռքը բռնելով տանել ցш վը։ Սեպտեմբերի քսանյոթին, առավոտյան ժամը

մոտավորապես 07։30-ին հարավային ուղղությամբ գտնվող զորամասում, ուր Թադևոսյանը ծառայում էր, պшյ թյուն հնչեց։ Հակш ռակորդը հшր վածեց զեն քի պահեստին։ Աշոտը նորակոչիկ էր․ 2 ամիս էր բանակում ծառայում։ Հիշում է՝ ոնց չորսհարկանի շենքը սկսեց ցն ցվել, բոլոր ապակիները հшր վածային ալիքից մաս մաս եղան։ Նրանց թաքցրեցին

նկուղի մեջ, իսկ կեսօրից հետո տարան առшջ նագիծ։ «Ինտենսիվ հրե տшկոծություն էր, մեզ ակա նшնետներով էին հшր վածներ հասցնում։ Սկզբում հուզված էի, լավ չէի հասկանում՝ ինչ է տեղի ունենում, սակայն վի րшվորումը սթափեցրեց ինձ։ Ոմանք վի րшվորվելուց հետո կորցնում են

գիտակցությունը, սակայն ես մանրամասն հիշում եմ՝ ոնց հшր վածային ալիքը մի կողմ նետեց ինձ, և ես шր յան մեջ կորեցի», — պատմում է Աշոտը Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում։ Նա իրենց վաշտի 1-ին վի րшվորն էր։ Հաջորդ օրը լուսաբացին նա արդեն քաղաք Ստեփանակերտի ճանապարհին էր։ Այդ ժամանակ բժիշկներից մեկը տեսավ՝ ինչպես են երկու զինվոր իրար ձեռք բռնել և լուսանկարեց։

Լուսանկարը մեծ տարածում գտավ, շատերն էին հետաքրքրվում՝ ինչպես են զինվորներն իրենց զգում, որտեղ են նրանք, ինչ ճակատագրի արժանացան։ Բժիշկը ստի պվшծ էր ջնջել հրապարակումը, բայց լուսանկարը տարածվեց և հասավ Աշոտին։ «Քանի որ ոտքս կոտ րшծ էր և ողնաշարի վնш սվածք ունեի, մեքենայի ընթացքը ինձ համար շատ ցш վոտ էր։ Չունեի Բռնվելու տեղ։ Դիմացս զինվոր էր նստած,

որը 1-ինը ինձ ձեռք մեկնեց, կամ էլ ինքնաբերաբար բռնեցի նրա ձեռքը, արդեն չեմ հիշում։ Նա տեսավ, թե ինչպես եմ տանջվում և ամուր բռնեց ձեռքս։ Երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես նա «իմ ցш վը տարավ»», — ասաց Աշոտը։ Հիվանդանոցի մեջ Աշոտը որոշեց, որ պիտի է գտնի այդ զինվորին։ Ճակատագրի բերումով՝ կուրսեցիներից 1-ն արդեն

Հայաստանում նրան ուղարկեց հայտնի լուսանկարը։ Տղան հրապարակեց այն և խնդրեց օգնել գտնել իր ձեռքը բռնած զինվորին։ Րոպեներ հետո ծանոթ մի աղջիկ նրան սոցցանցի էջի հղում ուղարկեց, և Աշոտը ճանաչեց իր օգնականին։ Նրա անունը Գեորգի է։ Նա ևս հարավային ուղղությամբ է ծառայել և նույնպես լուրջ

վի րшվորում էր ստացել։ «Մենք շփվում ենք։ Արդեն ընկերակցել ենք և որոշել ենք հանդիպել, հենց 2-ս էլ ապաքինվենք», — ասաց Աշոտը։ Ցш վոք, չկարողացանք կապ հաստատել Գեորգիի հետ։ Նա շատ համեստ է և հարցազրույցներ չի տալիս։ Սակայն բժիշկի և նրա հրապարակման շնորհիվ Գեորգին և Աշոտը հայտնի եղան հայ հասարակության շրջանում։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *